الو مامان دارم میاا………….صدای ترمز کشدار ماشین توی خیابان پیچید، همه مغازه دارها سریع بیرون پریدند. تویوتا کمری مشکی وسط خیابان ایستاده بود، چند متر آن طرف تر کیارش روی زمین افتاده بود، گوشی موبایلش توی چمن های وسط بلوار بود. سیروس قبل از همه به طرف او دوید. یا ابالفضل! …کیارش.. کیارش…. کیارش نفسش در نمی آمد، صورتش کوبیده شده بود روی آسفالت، زانوی شلوارش پاره شده بود و خون سرخی روی خیابان جاری شده بود. خوبی کیارش؟! به هوشی؟ آخ…..پااااامم.سیروس نفس راحتی کشید، خیالش راحت شد که کیارش هوشیاری اش را از دست نداده، با دست های بزرگش او را بغل کرد و به طرف ماشین آورد و داد زد: در رو باز کن خانوم! جوون مردم رو زدی کشتی حاضر نیستی از ماشین بیایی پایین؟! دختر از ماشین پیاده شد، بدنش آشکارا می لرزید، روسری اش کج و لب هایش خشک شده بود.

من نفهمیدم…..یهو اومد وسط خیابون…….کیارش ناله می کرد، سیروس خیلی سریع او را گذاشت روی صندلی عقب ماشین و بعد کلید مغازه اش را از همانجا پرت کرد طرف ناصر و گفت: هوای مغازه رو داشته باش، حاجی یه ساعت دیگه میاد، جریان رو بهش بگو، ما می ریم همین بیمارستان خیابون پشتی، سر ظهر هم کرکره رو خودت بکش پائین. بعد رو کرد به دختر جوان و گفت: د یالا راه بیفت! داره همینجوری خون ازش می ره، بجنب برسونیمش یه جا! دختر مثل کسی که پاهایش توی سیمان گیر کرده باشد از جایش تکان نمی خورد، هنوز دستش می لرزید. آقا من نمی تونم….. نمی تونم برونم! سیروس به طرفش آمد و سوئیچ را از او گرفت، دختر از در دیگر سوار شد. دوباره سیروس از پنجره ماشین سرش را بیرون آورد و گفت: ناصر! شماره ماشین رو یادداشت کن، با چند نفر از بچه ها یه صورتجلسه بنویسید امضا کنید، تو کلانتری به درد می خوره. اسم کلانتری را که آورد اشک لیز خورد روی گونه های دختر، کیارش هم ناله می کرد. سیروسسسس! بجنب دیگه…سوختم….پام داره آتیش می گیره…. روی صندلی پشتی دراز کشیده بود، خون از پایش روی صندلی می ریخت. سیروس خیلی سریع ماشین را از بین جمعیتی که دور و بر آنها ایستاده بودند و نگاهشان می کردند بیرون کشید و پایش را روی پدال گذاشت، قیافه سیروس با هیکل درشت و عضلات ورزیده اش و تُن صدای کلفتش آنقدر جدی بود که دختر حتی جرات کوچک ترین اعتراضی نمی کرد. آقا من زنگ بزنم به بابام؟! زنگ بزن! به بابات! به ننه ات! به هر کی می شناسی، آدرس بیمارستان رو بده، تو همین خیابونه، بگو زدی پسر مردم رو نفله کردی! آخه من نمی دونم دختر رو چه به رانندگی! دختر ساکت بود و آرام شماره را از توی گوشی اش گرفت.دو ساعت بعد اتاق ۱۵۳ شلوغ ترین اتاق بخش بود، به سختی می شد کیارش را شناخت، صورت و سرش را باند پیچی و پایش را توی گچ به وزنه ای آویزان کرده بودند. سیروس داشت برای مامور پلیسی که تند تند چیزهایی را می نوشت حرف می زد.

مادر بمیره! کیارش! عزیزم! پسرم! قربونت برم! سرت درد نمی کنه؟

مادرم! نمی بینید دهنش رو نمی تونه تکون بده! اجازه بدید استراحت کنه، خدا رو شکر علائم ضربه مغزی رو نداره، یه شکستگی داره توی درشت نی پاش، خوب میشه، چیزیش نیست. مادر از خونسردی پرستار که همزمان داشت سرم را به دست کیارش وصل می کرد شاکی شد و گفت: چیزیش نیست؟ پسر دسته گلم رو بستین به تخت می گین چیزیش نیست؟ مهندسم ببین به چه روزی افتاده! من باعث و بانی اش رو می ندازم زندون تا درس عبرت بشه واسه بقیه! این را با چنان لحن جدی گفت که سارا آرام خودش را پشت مادرش قایم کرد. پدر سارا که موهای جوگندمی داشت جلوتر آمد و گفت: من خیلی از شما عذر می خوام خانم! شما حق دارید ناراحت باشید، هر جور بفرمایید ما جبران می کنیم، خدا رو شکر که اتفاق بدتری نیفتاده. مرد جا افتاده و معقولی به نظر می رسید، در این چند ساعت همه جوره هزینه ها را پذیرفته بود، کلانتری رفته بود و بدون هیچ حرف و حدیثی همه تقصیرها را گردن گرفته بود، نشان می داد که آدم اصل و نسب داری است، مادر آرام شد و زیر لب ذکر می گفت، تا پایان روز پشت سر هم دوستان و آشناهایی که خبر را شنیده بودند از در وارد می شدند و حال و احوال می پرسیدند. کیارش که لب از لب نمی توانست وا بکند، تنها با اشاره چشم و ابرو جواب می داد. وقت ملاقات که تمام شد، مادر اصرار کرد پیش او بماند، اما کیارش مخالف بود و با دستش به سیروس اشاره کرد.