علاوه بر پاداش‏زيادتر و تاءكيد بيشتر نسبت به زيارت قبر حسين بن على (ع)، از نظر مناسبتهاى زمانى هم آن فوق العادگى، كاملا محسوس است.

همانگونه‏كه شيعيان آن حضرت، در هر مناسبت و مجلس و محفلى - حتى مراسم شادى و جشن هم - از حسين ياد مى‏كنند و ياد او رانمك هر مجلس مى‏دانند، ائمه‏هم نسبت به زيارت او - از دور يا نزديك - اينگونه اصرار و تاءكيد داشته‏اند.

درروايات مربوط به زيارت هم، در هر فرصت و مناسبتى، در تمام ايام‏و فصول سال، در همه حالات سفر و حضر، غم و شادى ، اعياد و وفيات، شبهاى قدر، مبعث، فطر،نيمه شعبان، غدير، عاشورا، و ...دستور يه زيارت حسين بن على(ع) داده‏اند.و بيش از همه ائمه و حتى رسول خدا، به زيارت سيدالشهدا تاكيد شده است.

این رفته سر به نیزه اعداء حسین توست

این مانده بر زمین، تن تنها، حسین توست

این آهوی حرم، که تن پاره‌پاره‌اش

در خون کشیده دامن صحرا، حسین توست

این پرگشاده مرغ همایون به سوی خلد

که‌ش پر ز تیر، رُسته بر اعضا حسین توست

عاشورا: حماسه جان و جان حماسه ها, سوز دين و دين سوزها! 1

عاشورا: فرياد تاريخ و تاريخ فريادها, روزگار بيداردلان و بيداردلى روزگاران !

عاشورا: خونهاى جوشيده مصلحان و مصلح خونهاى به تنگ آمدگان !

و در يك كلام عاشورا: تمام دين و دين تمام دين داران !

امامان شيعه عليهم السلام براى اينكه نهضت‏خونين كربلا و محرم و عاشورا براى هميشه زنده و جاويد بماند، سعى و تلاش فراوانى نمودند و دراين راستا از پنج‏شيوه استفاده كردند:

1- يادآورى مصائب امام حسين عليه السلام و ياران فداكارش در مناسبت‏هاى مختلف، بخصوص در ايام محرم و عاشورا.

عن ابى عمارة المنشد قال: «ما ذكر الحسين بن على عند ابى عبدالله عليه السلام فى يوم قط فرئى ابو عبدالله عليه السلام متبسما فى ذلك اليوم الى الليل‏» ⁽¹⁾ ابوعماره منشد مى‏گويد: هر گاه در حضور امام صادق عليه السلام نام حسين عليه السلام برده مى‏شد، آن روز تا شام خنده بر لبان آن حضرت ديده نمى‏شد.

حضرت على بن موسى الرضا عليه السلام مى‏فرمايد:

عاشورا صحیفه‌ای است كه عالمان شیعه و سنی همواره ازچشم‌اندازهای متفاوتی بدان نظر كرده و این قیام را مورد توجه و بررسی قرار داده‌اند. نه تنها عالمان شیعه و سنی، بلكه عالمان سایر ادیان نیز عاشورا را موضوع تحقیق خود قرار داده و به بررسی و بازخوانی آن پرداخته‌اند.

عرب قبل از اسلام

آن چه از روحیه ی عرب قبل از اسلام برمی آید، پیروی از تعصبات قبیله ای، تفاخر جاهلی و مسائلی از این قبیل است كه طبعا منجر به جنگ ها و كشمكش های طولانی بر سر این موارد شده و خسارت هایی همواره به طرفین وارد شده است.

هنگامی كه قوم و قبیله ای شكست می خورد، جلوه هایی از عزا و ناراحتی بر ایشان به ظهور می رسید از جمله آن كه رخت و لباس های رنگی را از تن بیرون كرده و لباس های تیره می پوشیدند.

عاشورا در زمان جاهليت و ميان قريش‏

در سنن دارمى روايت شده كه رسول خدا(ص) فرمود:

اين روز روز عاشوراست و قريش اين روز را در جاهليت روزه مى‏گرفتند پس هر

 كدام شما (مسلمين) دوست دارد روزه بگيرد، بگيرد و هر كدام دوست دارد روزه را

 ترك كند ترك كند.⁽¹⁾

در كتاب موطأ مالك آمده:

مرحوم علامه امين عاملي‏قدس سره درباره‏ي قمه‏زني و مراسم عزاداري حسيني مي‏نويسد:

قمه‏زني و اعمالي ديگر از اين قبيل در مراسم عزاداري حسيني به حکم عقل و شرع حرام است و زخمي ساختن سر، که نه سود دنيوي دارد و نه اجر اخروي، ايذاء نفس است که خود در شرع حرام است و در مقابل اين عمل، شيعه‏ي اهل بيت را در انظار مردم مورد تمسخر قرار داده و آنها را وحشي قلمداد مي‏کنند و شکي نيست که اين اعمال ناشي از وساوس شياطين بوده و موجب رضايت‏خدا و پيامبر و اهل بيت اطهار نيست و البته تغيير نام اين اعمال در ماهيت و حکم شرعي آن که حرمت است، تغييري نمي‏دهد ⁽¹⁾ .

معنى فرهنگ:

آداب و عادات و انديشه‏ها و اوضاعى كه گروهى در آن شركت دارند، فرهنگ ناميده مى‏شود كه از نسلى به نسل ديگر انتقال مى‏يابد. زبان و وسيله‏هاى نمادين ديگر عوامل اصلى انتقال فرهنگ است; در عين حال ممكن است‏بسيارى از رفتارها و عادات و رسوم تنها از طريق تجربه حاصل گردد.

اصولا هر جامعه‏اى براى خود روش و اسوه ويژه‏اى از كليات فرهنگى و رفتارى دارد كه امور ضرور انسانى مانند سازمان اجتماعى، دين، حقيقت‏جويى، ساختمان سياسى، نحوه تفكر، مؤسسات اقتصادى و فرهنگ مادى آن را به وجود مى‏آورد.

در مقابل معاویه نبود، زیرا معاویه با تربیت جاهلی قریش بار آمده بود که پر

 از سخت‏کوشی بود، چون اینان قومی بودند که در بیابان‏های خشک و

بی آب و علف می‏زیستند و چاره‏ای جز جان سختی نداشتند، گرچه از

 تجارت سود بسیاری می‏بردند.

در آغاز گفته‏هاى لغت‏نامه‏ها را مى‏آوريم:

* كتاب العين از خليل بن احمد:

عاشورا اليوم العاشر من المحرم. و يقال: بل التاسع. كان المسلمون يصومونه قبل فرض شهر رمضان.⁽²⁾

*تهذيب اللغة از ابى منصور محمد بن احمد ازهرى:

قال الليث ⁽³⁾ و يوم عاشوراء هو اليوم العاشر من المحرم، قلت: و لم أسمع فى امثلة الاسماء اسما على فاعولا الا احرفا قليلة قال ابن بزرج ⁽⁴⁾ الضاروراء الضراء و الساروراء: السراء، و الدالولاء: الدالة و قال ابن الاعرابى⁽⁵⁾ الخابوراء: موضع .⁽⁶⁾

آيت الله مجتهدي تهراني هم رفت و ما تنها مانديم. ديگر انفاس قدسي عالمي مجاهد که با ديدنش دلت از دنيا کنده مي شود به مشامت نخواهد رسيد و جز ياد و خاطري و هزاران افسوس چيزي در چنته نخواهيم داشت.

امام حسین (ع) در مواردی قیام خود را مستند به نص و تکلیف الهی و گاهی آن را مستند به دعوت مردم کوفه دانسته است.

سؤال اصلی این مقاله این است که کدام یک از این دو عامل ، تاثیر ا صلی را در قیام عاشورا داشته به گونه‏ای که با انتفاء آن اصل قیام منتفی می‏شده است؟

برای پاسخ به این پرسش ابتدا نامه‏های مردم کوفه به امام حسین (ع) و جواب آن حضرت به ایشان را بررسی کرده سپس به بحث درباره تاثیر نص در قیام امام (ع) پرداخت و در پایان با جمع بین ادله موجود به این نتیجه می‏رسیم که بدون تردید علت ا صلی قیام آن حضرت امر به معروف و نهی از منکر بوده است اما دعوت و بیعت مردم کوفه حداکثر اثری که داشته اتمام حجت‏بر آن حضرت بوده است که در ادامه نهضت‏ خود به سوی آنان حرکت کند و از یاری آنان برای تحقق اهداف الهی خود بهره‏ مند گردد و نیز رهبری و هدایت کسانی را بر عهده گیرد که مصرانه خواستار آمدن امام بوده و خود را نیازمند رهبری ایشان می‏دانستند. افزون بر این، از کلمات و سیره آن حضرت، همچون امیرالمؤمنین (ع) و امام حسن (ع) استفاده می‏شود که امام (ع) حکومت کردن بر مردم از طریق قهر و غلبه را صحیح نمی‏دانستند.

دنیا برای بسیاری از مردم جای زینت، تفاخر، تکاثر، لهو و لعب است؛ اما گروهی از مردان خدا هرگز فریب لذت‏های زودگذر را نمی‏خورند و بر اساس گفته قرآن کریم «تجارت، آنها را از ذکر خدا غافل نمی‏کند». آنان در دنیا زندگی می‏کنند؛ اما هرگز وابسته به دنیا نیستند. آری فقط به خدا دل بسته‏اند و آنچه که در مسیر کمال است.

مونس آنان کتاب خدا و آیات الهی است؛ آن گونه که اگر تمام مردم کره زمین بمیرند، اما این کتاب همراهشان باشد، هرگز احساس تنهایی و وحشت نمی‏کنند.

امام حسین علیه‏السلام از جمله انسان‏های بی‏نظیر جهان هستی است که زندگی او با قرآن عجین شده بود. او از کودکی با قرآن همراه بود؛ عاشق و دلداده قرآن بود. چون لب به سخن می‏گشود، کلامش آیات قرآن بود و از قرآن دفاع می‏کرد؛ اگر نامه‏ای می‏نگاشت، دفاع از قرآن بود و سکوتش برای اندیشیدن در آیات آن.

با اذعان به این که در این نوشتار کوتاه نمی‏توان کاملاً به زندگی قرآنی امام حسین علیه‏السلام پرداخت، اما اجمالاً به مواردی از آن اشاره خواهد شد که از دوران کودکی حضرت تا روز شهادتش را دربرگرفته است.

1 . «ان کان دين محمد لم يستقم ...»

جايگاه امام حسين عليه‏السلام در قلب پيامبر(ص)

عمران بن حصين مى‏گويد: روزى پيامبر اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم به من فرمودند: «اى عمران هرچيزى در دل جايگاهى دارد، اما هيچ چيز همانند اين دو جوان (امام حسن عليه‏السلام و امام حسين عليه‏السلام ) در قلب من از منزلت برتر و بيشترى برخوردار نيست». عمران مى‏گويد: عرض كردم يا رسول اللّه چه چيزى موجب شده است كه اين همه آن‏دو بزرگوار را دوست مى‏داريد؟ حضرت فرمودند: «اى عمران آنچه بر تو پوشيده است بسيار بيشتر از آنى است كه به آن اطلاع پيدا كرده‏اى، خداوند متعال به من دستور داده است كه اين دو را دوست داشته باشم».

اشاره

جويبار يا رودخانه‏اي که از سرچشمه‏ي پاک، ناب و خالص جريان مي‏يابد چون به سوي دشت و صحرا جاري مي‏شود. صفا، طراوت و برکت‏به ارمغان مي‏آورد و مزارع و باغات را سيراب مي‏سازد و آدميان و ساير موجودات را بهره‏مند مي‏نمايد. اما اگر اين رودخانه طغيان کند و حالت‏سيلابي به خود گيرد نه تنها ديگر مزاياي مزبور را در برندارد که موجب تخريب و ويراني است. حقايق مسلم تاريخي و خصوصا واقعيت‏هايي که مربوط به حوادث سازنده، رشد دهنده و انسان ساز هستند تا زماني که دچار دگرگوني نشده‏اند همچون چشمه‏ها و جويبارها صفابخش و پربار و حرکت آفرين خواهند بود، اما اگر گرفتار آفت‏هايي چون تحريف شوند از مقاصد عالي، اهداف والا و نوراني خويش دور افتاده و خاصيت اصلي خويش را از دست مي‏دهند.

يادآوري:

در قسمت پيشين با اشاره به پيوند ناگسستني اهل بيت عليهم السلام با قرآن کريم و مشترکات اين کتاب آسماني با قرآن ناطق کربلا، نگاشتيم که «عاشورا» به سان آينه‏اي است که بسياري از آيات قرآن کريم به روشني در آن منعکس شده است.

امام حسين عليه السلام و يارانش تجسم عيني آن دسته از آياتند که سيماي حق جويان، عدالت‏خواهان و خداباوران را به تصوير مي‏کشد و برخي از آيات قرآن کريم را با رويدادهاي عاشورا مرور کرديم.

ادامه بحث:

شايد جواب سؤال اين باشد که اگر ما در ماهيت و کيفيت اين حادثه دقت کنيم، جواب سؤال را پيدا مي‏نمائيم.

وقتي همه خصوصيات حادثه کربلا در کنار هم جمع مي‏شوند، واقعا اين حادثه در نوع خود از جهت مظلوميت و مصيبت‏بار بودن، بي‏نظير است.

نمونه‏هايي از اين خصوصيات عبارتند از:

 خط مسطور بين الدفتين لاينطق بلسان و لابد

 له من ترجمان ⁽¹⁾ ; و اين قرآن، همانا خطي

است نوشته شده بين دو جلد و با زبان سخن

 نمي‏گويد و به ناچار بايد ترجماني داشته

باشد .»

مقاله‏اي که پيش رو داريد، بر آن است که

پيوندعميق «قرآن صامت‏» و «قرآن ناطق‏»

 را در«آينه‏ي عاشورا» بنگرد و در حد توان

 تجسم آيات اين کتاب آسماني را در «کربلا»

 به تصوير بکشد .

مي‏ دانست و ترک مخاصمه مي‏کرد; لذا از آن

 زمان اين ماه بدين اسم نامگذاري شد . ⁽¹⁾

 و روز اول محرم را اول سال قمري قرار دادند.

⁽²⁾در توضيح اينکه چرا ماه‏ هاي ديگرکه جنگ در

 آنهاحرام است، محرم ناميده نمي‏شودمي‏توان

 گفت:

 چون ترک جنگ از اين ماه شروع مي‏ شد به

آن محرم گفتند .

اين ماه در مکتب تشيع يادآور نهضت‏حضرت

 سيدالشهدا و حماسه‏ي جاودان کربلاست .

اولین شراره های آتش کین دشمن در کناره غدیر تولد یافت.

آن زمان که علی (ع) بر ساقه بازوان پیامبر شکفت، دانه های خشم در خاک دل دشمن، سرباز کرد.

پیامبر، شاید سخن تازه ای نگفت، سرّ مکنونی را فاش نکرد و راز سر به مهری را نگشود.

آنچه را که به رمز و کنایه در اینجا و آنجا فرموده بود با جامهای شفاف صراحت به گوش تک تک مردمان ریخت، همه مردمان.

و این برای دشمن سنگین بود و شکننده.

ممکن بود«انت منّی بمنرلة هرون من موسی الا انّه لانبی بعدی» را که همه کس نشنیده بود، به تعبیری دیگرگونه قلب کرد.

سروده «انّ مثل اهل بیتی کسفینة نوح» را به آهنگی دیگر نواختن یا به بیغوله های فراموشی مقدور می نمود. اولین اسلام آورنده بودن علی را و اولین مأموم  پیامبر بودن او را پوشیده نگاه داشتن میسور می نمود.

لوح محفوظ، کتاب مبین، قرآن ناطق، امام مبین، رحمت واسعه و ... که همه را پیامبر به علی تعبیر کرده بود، می شد آنچنان در پرده تحریف پیچید، که نافذترین دقتها هم حتی دریافتشان را نتواند.

شان نزولی دیگرگونه جعل کردن بر سوره «هل اتی» که هدیه خداوند بود به علی و جبرئیل این هدیه را با بالهای امانت خود حمل کرده بود و پیامبر با دستهای عصمت خویش آن را بر قلب علی نشانده بود، محال به نظر نمی رسید و ... شاید می شد همه آنچه را که پیامبر امین خداوند در شءن علی سلام الله علیه فرموده بود، در پشت ابرهای نفاق و کینه و شرک پنهان کرد. لیکن این دم آخری در این حج واپسین، این کلام آخرین در حضور نمایندگان خواه و ناخواه تمامی مردم روی زمین انکار کردنی نبود. پوشیدنی و تحریف کردنی نبود.

 اکرم صلي الله عليه و آله امام علي عليه السلام را

براي جانشيني خود انتخاب کرده، چرا حضرت علي

 عليه السلام را رها کردند و يار و ياور ديگر خلفاء شدند؟

پاسخ:

صرف دانستن غصب ولايت از طرف خلفاء نمي‌تواند مردم را از خلفاء دور کند؛ زيرا خيلي وقتها انسان مي‌داند که تکليف و راه و روش رسيدن به معبود چيست، اما در عين حال به تکليفش عمل نمي‌کند يا اينکه مي‌داند شايستگي فلان سمت و مقام را ندارد و لياقت و شايستگي از آن ديگري است، ولي با ده­ها حيله و تزوير و ... حق او را غصب مي‌کند؛ چنان که خود خلفاء مي‌دانستند که پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله در روز غدير حضرت علي عليه السلام را براي جانشيني خود معرفي کرده است و تبريکات عمر را در قالب واژه‌ «بخّ بخّ لک يا علي ...»[1] ضبط کرده‌اند يا اينکه عمر در بارة بيعت با ابابکر مي‌گويد: «بيعت با ابابکر کاري بي‌رويه و اتفاقي و بدون تدبير بود ... پس هر کس اين اشتباه را بکند، او را بکشيد!»[2] ولي با اين حال منصب و مقام خلافت را از او گرفتند.

بنابراين، به همان دليلي که خلفاء حق علي عليه السلام را غصب کردند، با آنکه مي‌دانستند خلافت حق علي عليه السلام است، بعضي از مردم هم با اينکه مي‌دانستند خلفاء غاصب حق علي عليه السلام مي‌باشند، در زير بيرق غاصبان رفتند.

مباهله در لغت به معني ملاعنه و نفرين متقابل مي‌باشد.[1] و در اصطلاح به اين معناست كه «دو تن يا دو گروه بر عليه يكديگر دعاي بد كنند. پس هر کدام ظالم باشد حق تعالي وي را رسوا گرداند و نقمت و عذاب خود را بر وي فرستد و ذريه او را مستأصل كند و هلاك گرداند».[2]

"شیخ طبرسى" صاحب "تفسیر مجمع البیان" در كتاب "كنوز النجاح" (1) روایت كرده است از "احمدبن الدربى" از خدّامه ابى عبداللَّه "حسین‏بن محمد بزوفرى" كه او گفته است: از ناحیه مقدّسه حضرت صاحب الزمان - علیه الصلوة والسلام - توقیعى بیرون آمد كه اگر كسى را به سوى حق تعالى حاجتى باشد، باید بعد از نصف شب جمعه غسل كند و به مكان نماز خود برود و دو ركعت نماز گزارد؛

امير مومنان علي عليه السلام مي‌فرمايند:

‏. . . يا قومِ هذَا إِبانُ وُرودِ كُلِّ مَوعُود، و دُنُوٍّ مِن طَلعةِ مَا لاَ تَعرفُون. أَلا و إِنَّ مَن أَدركَها مِنَّا ‏يَسرِى فِيهَا بِسِراجٍ مُنِير، و يَحذُو فِيهَا عَلَى مِثالِ الصَّالِحِين، لِيَحُلَّ فِيهَا رِبقاً، و يُعتِقَ فِيهَا ‏رِقَّاً، و يَصدَعَ شَعْباً، و يَشعَبَ صَدعاً، فِى‏سِترِة عَنِ النَّاس، لاَ يُبصِرُ القَائِفُ أَثَرَهُ، وَ لَو تَابَعَ ‏نَظَرَهُ . . .(1)‏

 اى مردم، اكنون هنگام فرا رسيدن فتنه‏هايى است كه به شما وعده داده شده، و نزديك ‏است برخورد با رويدادهايى كه حقيقت آن بر شما ناشناخته و مبهم خواهد بود.‏‎ ‎

سوره بینه. آیه 17‏

طبری در جامع‌البیان30/146(15/30/264): به سندش از ابوجارود، از محمدبن علی علیه‌السلام نقل می كند كه: پیامبر ‏صلی‌الله علیه و‌آله وسلم فرمود: "اولئک هم خیر البریة"، تو ای علی و پیروانت هستید». ‏

راهي به سوي مدينه مي رود، در جهت شمال.
راهي به سوي عراق مي رود، در جهت شرق.
راهي به سوي مصر مي رود، در طرف غرب.
و راهي به سوي يمن، در جهت جنوب.
امروزه اين سرزمين، سرزمين متروكي است; ولي روزي شاهد يكي از بزرگترين حوادث تاريخ اسلام بوده، و آن، روزِ نصب علي(عليه السلام) به جانشيني پيامبر گرامي اسلامي(صلي الله عليه وآله) (در روز هيجدهم ذي الحجّه سال دهم هجري) مي باشد.

روز ديدار رهبرى

عن مولانا ابى الحسن على بن محمد "ع" قال لابى اسحاق: و يوم الغدير فيه اقام النبى "ص" اخاه عليا علما للناس و اماما من بعده،

|قال| قلت: صدقت جعلت فداك، لذلك قصدت، اشهد انك حجة الله على خلقه. وسائل الشيعه 324:7، ح 3. امام هادى "ع" به ابواسحاق فرمود: در روز غدير پيامبر اكرم "ص" برادرش على "ع" را بلند كرد و به عنوان پرچمدار "و فرمانده" مردم و پيشواى بعد از خودش معرفى كرد. ابواسحاق گفت: عرض كردم، فدايت شوم راست فرمودى. به خاطر همين به زيارت و ديدار شما آمدم، گواهى مى دهم كه تو حجت خدا بر مردم هستى.

روز تكبير

عن على بن موسى الرضا "ع": من زار فيه مؤمنا ادخل الله قبره سبعين نورا و وسع فى قبره و يزور قبره كل يوم سبعون الف ملك و يبشرونه بالجنة. اقبال الاعمال: 778. امام رضا "ع" فرمود: كسى كه در روز "غدير" مؤمنى را ديدار كند، خداوند هفتاد نور بر قبر او وارد مى كند و قبرش را توسعه مى دهد و هر روز هفتاد هزار فرشته قبر او را زيارت مى كنند و او را به بهشت بشارت مى دهند.

فريضه حج از آموزه‏هاي جامع، زيبا، متنوع، عميق و پرجاذبه مکتب نوراني اسلام است که مي‏توان آن را اردوي انسان سازي ناميد.

توجه ويژه اولياء دين به اين فريضه، موقعيتهاي معنوي استثنايي و منحصر به فرد موجود در آن، پيوند اين فريضه در ادعيه با ماه مبارک رمضان و ليلة القدر که «خَيْرٌ مِنْ اَلْفِ شَهْرٍ»⁽¹⁾ مي‏باشد، اهتمام همه مسلمين در طول تاريخ به اين مانور بزرگ اسلامي و ابعاد معنوي، سياسي و فرهنگي آن، بر اهميت و ميزان تأثيرگذاري آن مي‏افزايد. رهبر معظم انقلاب نيز مي‏فرمايند: «حج فرصتي استثنايي از نظر زماني و مکاني است براي بازگشت انسان به حقيقت خويش.»⁽²⁾

آنچه در اين مختصر بدان اشاره مي‏شود، نکات تربيتي سير اعمال در سفر حج است که مبلغان محترم مي‏توانند با پردازش بيشتر در يک يا چند سخنراني از آن استفاده کنند.

آورده‌اند شبلى به حج رفت چون از انجام اعمال حج فارغ گشت به حضور امام سيدالساجدين (عليه السلام) مشرف شد، در این دیدار سخنان پر ارجی رد وبدل شد که در آن حضرت امام زین‌العابدین (عليه السلام) به آداب و اسرار حج واقعی اشاره نمودند:
امام پرسید: اى شبلى آیا حج گزاردى؟
شبلى: آرى يا ابن رسول الله.
امام (عليه السلام): زمانى كه به ميقات فرود آمدى آيا نيّت كردى كه جامه معصيت را از خود به در آوردى و جامه طاعت پوشيدی؟
شبلى: نه.

سوره بینه. آیه 17‏

در حديثى حضرت امام كاظم عليه السلام توطئه هاى منافقين در غدير را بيان كردند و اشاره به جزاى اين رفتار آنان در روز قيامت نمودند. قسمتى از اين حديث چنين است:

آنگاه كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله على عليه السلام را در روز غدير خم منصوب كرد و به بزرگان مهاجرين و انصار دستور داد تا با او بيعت كنند، آنان در ظاهر بيعت كردند ولى بين خود توطئه كردند كه دو كار انجام دهند: يكى امر خلافت را پس از پيامبر صلى اللَّه عليه و آله از على عليه السلام بگيرند و ديگر اينكه در صورت امكان هر دو بزرگوار را به قتل برسانند. خداوند به پيامبرش خبر داد كه اينان حيله گرند و شما را مسخره مى كنند. در آخرت هم خداوند آنان را به استهزاء خواهد گرفت، به جزاى استهزايى كه در اين دنيا كردند و خدا در دنيا به آنان مهلت داد.

خبر غدير و سخنان پيامبر صلى اللَّه عليه و آله در آن

مجمع عظيم،طورى در شهرها منتشر شد كه حتى غير

مسلمانان هم از اين خبر مهم آگاه شدند. جا داشت بيش

از يكصد و بيست هزار مسلمانِ حاضر در غدير، هر يك به

سهم خود خطبه ى غدير را حفظ كند و متن آن را در اختيار

 فرزندان و فاميل و دوستان خود قرار دهد.

اکنون چهل هزار وب سایت که از طرف وهابیت پشتیبانی می شود به صورت شبانه روزی علیه شیعه فعالیت می کنند و برخی از کتب ضد شیعی را در تیراژ هشت میلیونی چاپ و در کشور های عربی پخش می شود.

وهابیت در مقابله با فرهنگ غنی شیعه عاجز مانده است و برای تحریک اذهان جوانان به ادلّه و تهمت های بی اساس روی آورده است. به گزارش خبرنگار شیعه نیوز، دکتر حسینی قزوینی، رئیس موسسه تحقیقاتی حضرت ولیعصر(عج)، در دیدار با جمعی از دانشجویان دانشگاه صنعتی امیر کبیر با هشدار به هجمه گسترده وهابیت علیه شیعیان و فعالیت چهل هزار وب سایت وهابی ضد شیعه گفت: بر اساس گفته یکی از وزرای دولت عربستان در سال گذشته بیش از ده میلیون لوح فشرده، کاست و جزوه در طول یک ماه برگزاری ایام حج در اختیار حجاج قرار گرفته که 90 درصد مطالب آنها تهمت، افترا و کذب علیه شیعه بوده است.

حضرت آيت الله خامنه اي، رهبر معظم انقلاب اسلامي، صبح امروز در ديدار پرشور هزاران نفر از مردم، با تبيين ابعاد عميق عيد سعيد غدير، تلاش و حركت بي وقفه براي ايجاد جامعه اسلامي مورد نظر اميرمؤمنان را، نياز امروز و درس بزرگ ملت ايران از واقعه غدير برشمردند و افزودند: دنياي اسلام نيز بايد به تأسي از اميرمؤمنان، پرهيز از تفرقه و تقويت اتحاد و انسجام اسلامي را، سرلوحه اهداف خود قرار دهد.

به گزارش «فردا» و به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری، ايشان در این دیدار با تبريك عيد بزرگ غدير به همه «مسلمانان، مؤمنان و آزادگان جهان» به وي‍ژه ملت علوي ايران، تعيين خط امامت را به عنوان جهت و سمت و سوي حكومت اسلامي، بعد اعتقادي غدير برشمردند و خاطرنشان كردند: نصب امام از سوي نبي مكرم اسلام و در واقع از سوي پروردگار متعال،‌نشان داد كه حكومت در نگاه اسلام، معني و مفهوم امامت دارد و صرفاً در مديريت زندگي روزمره مردم خلاصه نمي شود.

روز پيام و ولايت

قال رسول الله "ص": يا معشر المسلمين ليبلغ الشاهد الغائب، اوصى من آمن بى و صدقنى بولاية على، الا ان ولاية على ولايتى و ولايتى ولاية ربى، عهدا عهده الى ربى و امرنى ان ابلغكموه. بحارالانوار 141:37، ح 35. رسول خدا "ص" "در روز غدير" فرمود: اى مسلمانان! حاضران به غايبان برسانند: كسى را كه به من ايمان آورده و مرا تصديق كرده است، به ولايت على سفارش مى كنم، آگاه باشيد ولايت على، ولايت من است و ولايت من، ولايت خداى من است. اين عهد و پيمانى بود از طرف پروردگارم كه فرمانم داد تا به شما برسانم.

روز اطعام

قال ابوعبدالله "ع":... و انه اليوم الذى اقام رسول الله "ص" عليا "ع" للناس علما و ابان فيه فضله و وصيه فصام شكرا لله عز وجل ذلك اليوم و انه ليوم صيام و اطعام و صلة الاخوان و فيه مرضاة الرحمن، و مرغمة الشيطان. وسائل الشيعه 328:7، ضمن حديث 12. امام صادق "ع" فرمود: عيد غدير، روزى است كه رسول خدا "ص" على "ع" را بعنوان پرچمدار براى مردم برافراشت و فضيلت او را در اين روز آشكار كرد و جانشين خود را معرفى كرد، بعد بعنوان سپاسگزارى از خداى بزرگ آن روزه را روزه گرفت و آن روز، روز روزه دارى و عبادت و طعام دادن و به ديدار برادران دينى رفتن است. آنروز روز كسب خشنودى خداى مهربان و به خاك ماليدن بينى شيطان است.

روز هديه

عن اميرالمؤمنين "ع" قال:... اذا تلاقيتم فتصافحوا بالتسليم و تهابوا النعمة فى هذا اليوم، و ليبلغ الحاضر الغائب، والشاهد الباين، وليعد الغنى الفقير والقوى على الضعيف امرنى رسول الله "ص" بذلك. وسائل الشيعه 327:7. اميرالمؤمنين "ع" "در خطبه روز عيد غدير" فرمود: وقتى كه به همديگر رسيديد همراه سلام، مصافحه كنيد، و در اين روز به يكديگر هديه بدهيد، اين سخنان را هر كه بود و شنيد، به آن كه نبود برساند، توانگر به سراغ مستمند برود،و قدرتمند به يارى ضعيف، پيامبر مرا به اين چيزها امر كرده است.

سوره بقره. آیه 207‏

از شیخ بهلول پرسیدند كه چه وقت می‌شود به حضور آقا امام زمان، ارواحنا فداه، مشرّف شد؟

فرمودند: با تقوا باشید؛ وقتی كه بین شما و حضرت سنخیّت باشد.

سپس فرمودند:

به گزارش مرکز خبر حوزه، ‌آیت‌الله جوادی آملی در این مراسم با اشاره به جایگاه عید غدیرخم در تفکر شیعی گفتند: برای ما که اهل ولاء هستیم روز غدیرخم مثل شب قدر محترم است.

معظم له افزودند: در شب قدر قرآن فرود آمده است و در روز غدیر «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» نازل شده است و حرمت روز غدیر به اندازه شب قدر است.

این مفسر قرآن به ماندگاری ولایت و امامت در طول تاریخ حیات بشر اشاره نموده و تصریح کردند: حضرت علی(ع) که فرمودند، «سلونی قبل ان تفقدونی» به معنای آن است که حضرت می فرماید: قبل از اینکه شما بروید و من را از دست بدهید از من بپرسید، زیرا ما اهل بیت(ع) زنده هستیم.

امام جمعه موقت قم با اشاره به جایگاه امامت در ادبیات و اندیشه اهل بیت(ع) گفتند: اگر کسی بخواهد معنا و تفسیر امامت و ولایت را فهمیده و ارزیابی نماید، باید در زیارت جامعه کبیره امام هادی(ع) تأمل و تفکر کند، همانگونه که قرآن تفسیر دارد زیارت جامعه کبیره نیز تفسیر ولایت است.

‌آیت‌الله جوادی در ادامه با اشاره به نقش روحانیت در آشنایی جامعه با احکام دینی و معارف اهل بیت(ع) گفتند: خدمتی که روحانیت در حفظ دین و کشور کرد، هیچ معادلی ندارد.

ایشان افزودند: اگر دین محفوظ باشد منافع کشور نیز محفوظ است