امیدواری به خداوند

در مشکلات و سختی‏ها باید به لطف و قدرت بی‏منتهای الهی توجه کرد و از آنها نهراسید. در این صورت، آدمی با توکل و روح امیدوار، بر همه مشکلات غلبه می‏کند. اما اگر تکیه‏گاه انسان غیرخدا باشد، به یقین سودی نمی‏برد. در این‏باره، آیت الله العظمی اراکی رحمه‏الله فرمود:

من به سفر حج که مشرف شدم، بسیار مشتاق بودم که حجرالاسود را

استلام کنم. یک روز با جمعی از دوستان همراه، برای طواف رفتیم که شاید

 به کمک و یاری آنان، جمعیت قدری راه دهند و ما بتوانیم برای یک بار

حجر را استلام کنیم. همین که با آن همراهان و یاوران به نزدیک حجر

رسیدیم و نزدیک بود استلام کنیم، ناگهان یک فشار انبوه جمعیت،

 چنان ما را از آنجا به کنار زد که هر کدام به گوشه‏ای پرتاب شدیم.

این، نتیجه نبریدن از غیرخدا و اعتماد و اتکایی بود که به آن همراهان

 داشتیم.

حضرت علی علیه‏السلام می‏فرماید: «لایَرْجُوَنَّ اَحَدٌ مِنْکُمْ اِلاّ رَبَّهُ؛

هیچ کس از شما به غیر از پروردگار خود، به کسی امیدوار نباشد».

باور همه اندیشمندان بر این است که امیدوار بودن، شرط اول در کسب

 موفقیت‏های بزرگ است. بدین ترتیب، با تقویت روح امیدواری، باید با

هرگونه ناامیدی مبارزه کرد.

بنده شایسته خدا، نیازمندی‏ها را با حضرت حق در میان می‏گذارد و

راه چاره را از او می‏خواهد. خداوند نیز به مصلحت خویش، او را از

مشکلات می‏رهاند؛ آن گونه که حضرت یونس علیه‏السلام را در قعر

دریا بر اثر توجه به خدا، از شکم ماهی نجات داد. (انبیا: ۸۸)

پیام متن:

خداوند، تکیه گاهی مطمئن برای غلبه بر مشکلات.